Er steken vier steeltjes uit het hoge glas. Een dik glas, afgevlakte zijkanten, hoog. Het lijkt op een glas voor witbier. Ik pak de steeltjes en draai ermee rond in het hete water. Ik voel aan mijn vingers hoe ze iets warm vochtig worden van de damp die eraf komt. De groene blaadjes openen en sluiten als een rol, wisselend, gekoppeld aan mijn beweging. De harde, iets hoekige, steeltjes zijn thee en lepel ineen. Door de hoeveelheid bladgroen in mijn thee, zie ik niet of de smaak erin trekt, zoals zwarte thee doorgaans krullen trekt door het water.
Het glas is heet als ik het oppak, maar niet warm genoeg om me te verbranden. Voorzichte slok. Het water smaakt zoals het eruit ziet, groen, fris. De smaak kruipt naar achter in mijn mond en ik slik het rustig weg terwijl ik de smaak kan blijven proeven. Het glas landt met een tik weer op de tafel. Donker hout, misschien fineer, die zijn kleur behoudt in de herrie van het café.
Tafels vol mensen, kletsen lachen, naar elkaar gebogen, geanimeerd. Mijn buren zitten er ook. Ik herkende hem wel bij binnenkomst, maar wist even niet waarvan. Het was niet werk. De combinatie met haar gaf duidelijkheid. Verderop zitten twee mannen, zakenmannen. Het café lijkt verder vol te zitten met studenten, yuppen en ander onbestemd volk. Maar iedereen zit relaxed, ontspannen, geanimeerd.
Ik kijk naar de persoon voor me. Het is alsof ik achter dubbel glas zit, vaag luisterend naar het geluid aan de andere kant en verder opgaand in mijn eigen gedachten. Ik ben me heel bewust dat ik het verhaal niet meer hoor. Er is geen connectie. Waarom kijkt ze nooit recht in mijn ogen? De ogen schieten met een knippering van links langs naar rechts langs me. Soms even oogcontact. Voor het landt en een gevoel van herkenning en verbintenis geeft is het weer weg. Ik forceer me even om te luisteren naar het verhaal, maar schiet snel weer terug in mijn afstandelijke gedachten. Ik ben toeschouwer van mijn eigen afspraak en vraag me af wanneer het acceptabel is om de rekening te vragen.