Ze glimlachte vriendelijk naar de man.
“Ik heb dit boek vrijdag besteld en het zou vandaag binnenkomen. Ik weet ook niet waar het mis is gegaan, maar kunt u niet nog even zoeken?” Ze zei het met haar zachte, liefdevolle stem. Ze straalde een flinke dosis genegenheid naar de man uit en knipperde even zielig vermoeid met haar ogen. Ze wist dat iedereen daar in zou trappen en dus ging de man weer terug naar het magazijn.
Haar gezicht stond meteen weer hard en woede straalde uit haar ogen, doch toen de man weer binnenkwam was de rups weer vlinder en ze straalde hem, bijna radioactief, tegemoet.
“Het spijt me, mevrouw, het boek is hier echt niet en ik kan ook geen afschrift van de bestelling vinden. Ik kan natuurlijk het boek opnieuw voor u bestellen, dan heeft u het uiterlijk vrijdag.”
De melt-down zou niet lang op zich laten wachten, maar uiterlijk was daar nog niets zichtbaar van. De licht gekromde scherpe indrukken in haar handpalm van haar snelgroeiende nagels zouden een teken kunnen zijn, maar ze hield haar handen zorgvuldig achter haar rug. Het meest begripvolle gezicht dat ze had toverde ze tevoorschijn.
“Ach, nou ja, ik zie nu ook geen andere mogelijkheid, dus doet u dat maar.”
Terwijl de man achter de toonbank ging staan, een opschrijfboekje pakte en de gegevens van het boek begon op te schrijven, deed zij haar best om haar woede te verbergen. Ze rechtte haar wat bol gekromde rug en streek haar haren glad die recht overeind begonnen te staan. Ze rommelde in haar tas om haar zonnebril te zoeken. Ze moest haar steeds verder vernauwende pupillen en het continu intenser groen worden van haar ogen te verbergen.
De man begon plots te lachen. “Goh, wat grappig, tussen de carbonafdrukken ligt ook uw bestelling van vorige week. Dat scheelt me weer een bon schrijven”. Terwijl hij dat zei, keek hij van het opschrijfboekje naar de vrouw.
De vrouw maakte een sissend, blazend geluid. Haar hand schoot uit het tasje en haalde uit naar de man. De man probeerde nog achteruit te deinzen, maar de klauw had zijn gezicht al opengereten. Hij wankelde en terwijl hij viel stootte hij zijn hoofd tegen de toonbank. Een geluid van het kraken van een walnoot kwam uit de buurt van zijn nek.
Een vrouw stapte de winkel binnen. Ze bleef aarzelend in de winkelopening staan omdat ze niemand zag. Ze keek, licht geschrokken, naar beneden toen ze wat langs haar been voelde aaien. Ze zag recht in de intens groene ogen van een kat. De kat gaf haar nog een kopje en voor ze de winkel verliet, hoorde de vrouw nog hoe de kat zacht spinde.
(November 1994)