Woorden worden bijna uitgespuugd door de walrus aan het hoofd van het tribunaal. Zijn vadsige uiterlijk, sluike blonde haar dat niet geheel meer op zijn plaats gekamd is door de abrupte bewegingen, past perfect bij de uitproestende opmerkingen. De wangen trillen na en zakken weer zuidelijk, waardoor het uiterlijk nog norsiger wordt dan de woordcombinaties die neervallen voor de mensen voor het tribunaal.
Groepen en enkelingen, het maakt niet uit hoe ze komen. Hij kent ze niet en geeft ook niets om ze. Hij kijkt op het scherm naar de verzamelde informatie over deze mensen. De makkelijkste oordelen over mensen zijn degenen waarvan het systeem de berekening al gemaakt heeft. Heb je in voldoende mate bijgedragen, dan mag je blijven. Tenminste, je krijgt een groene codering en hoeft alleen nog door de onafhankelijke en onpartijdige beoordeling van het tribunaal. Niemand beïnvloedt de walrus. Het is tenslotte zijn oprechte en scherpe mening die zo bewonderd wordt. Er komen geen kritieken, iedereen wil tenslotte binnen blijven.
Binnen in de koepel is het veilig. In de koepel heb je werk en inkomen en is de omgeving schoon en het klimaat goed. Je werk, je niveau van leven en je veiligheid heeft wel een directe relatie met je mening. Zo lang je openlijk je mening deelt over hoe goed de koepel is en hoe fijn het is om met iedereen te werken, word je ook gewaardeerd. Dit blijkt ook eenvoudig, want iedereen vind de koepel fijn en niemand wijkt af. Naarmate je je meer inzet voor de gelijke mening en de gelijkmatigheid van leven, krijg je meer waardering en krijg je een hoger niveau van leven toegewezen door het tribunaal. Het doel is dus om te zorgen dat je in alle gelijkmatigheid, meer zichtbaar bent voor het systeem.
Een jonge man staat voor het tribunaal. Zijn schoenen gepoetst, de kleding glad gestreken, zijn haar perfect in model. De hakken bewegen iets naar elkaar, de benen strekken verder, de bilspieren spannen aan, de onderrug kromt holler en de borst steekt net iets verder vooruit. Het hoofd kantelt iets naar achter, terwijl hij de walrus trots en bewonderend aankijkt. Hij heeft hard gewerkt en heeft het hele jaar zijn waardering voor het systeem geuit. Terwijl hij hierover nadenkt, voelt hij de intense waardering voor het systeem tot in zijn longen, sluit even zijn ogen en ademt nog dieper in. Bij het uitademen opent hij zijn ogen en kijkt omhoog naar de walrus. De vertegenwoordiger van het systeem, zijn held. Een wang van de walrus begint langzaam noordelijk te gaan, de uitspraak kondigt zich aan maar het blijft stil.
De walrus kijkt neer op de jongeman terwijl hij een verkramping in zijn kaak voelt. Het scherm licht wederom nog groener op dan alle voorgaande jaren dat hij de man heeft gezien. De glimmende schoenen irriteren de walrus. Hij herkent ze van vorige keer toen hij de man ondanks het groene scherm geen hoger niveau had gegeven. Geen extra geld, geen nieuwe schoenen en toch nog zo perfect onderhouden. Hij schuifelt iets met zijn eigen nieuwe schoenen die minder glimmen. Die gaan terug naar de winkel. Niemand ziet het, de scheiding tussen het verheven tribunaal en het volk is gelukkig groot en afgedicht met veel lagen echt hout.
Zo is ook niet zichtbaar dat zijn kleding vouwen laten zien door een dag beoordelen. Hij strijkt met zijn hand over een vouw in zijn overhemd. Bij het straktrekken over zijn buik verdwijnt de imperfectie en wordt de imperfectie onder zijn kleding duidelijk zichtbaar. Hij laat los en de vouw snijdt weer scherp door het patroon. Een nerveuze irritatie en zelfs angst overweldigt de walrus, terwijl hij de strakke vouw in de pantalon van de jongeman voor hem bekijkt. De walrus trekt langzaam zijn mond tot een streep, de hangende wangen bollen op, maar het blijft stil.
Dan explodeert de uitspraak van de walrus door de ruimte als een deksel dat van een drukvat schiet. De jonge man wordt geraakt door kwetsende en neerbuigende woorden die een schandalig falen aangeven van het afgelopen jaar. Hij is niet gezien en niet gehoord over de geweldige kwaliteiten van het systeem. Hij heeft nagelaten om zijn bijdrage te leveren aan de bouw en verbetering van de koepel. En terwijl de woorden van boven neervallen op de jongeman, zakt zijn hoofd onder het gewicht hiervan. De schouders krommen naar voren, de onderrug bolt en bij het ontspannen van de bilspieren knikken de knieën naar elkaar. De man breekt en schuifelt naar buiten, terwijl een volgende jongeman weifelend naar binnenloopt. De walrus ziet de schoenen met slijtplekken en voelt zich veilig en weer groots. Deze man mag blijven.