“Hij was echt goed voor je”. “Zo iemand kom je niet meer tegen”. “Misschien dat contact tussen jullie alles weer laat opbloeien”. De zinnen van vrienden duwen in haar hoofd tegen de twijfels. Ze zoeken een plek om te rusten, maar nergens is die ruimte. Ze zucht oppervlakkig, nauwelijks lucht in- en uitademend. De nervositeit kan ook geen emotie vinden om aan te koppelen. Is het angst, is het nieuwsgierigheid? Waarom kan ze geen rust vinden?
Hij loopt weer de woonkamer binnen met een tas en stapelt deze op zijn koffer. Hij kijkt haar aan, het lijkt bijna wel triomfantelijk. Hij is weer binnen, in haar huis en in haar leven. Hij stapt op haar af en omhelst haar stevig. Haar laatste uitgeademde lucht lijkt geen plek te maken voor nieuwe. Haar mond opent om met energie te vullen, maar zijn mond houdt de lucht tegen. Zijn omklemmende omhelsing wordt versterkt door een kracht die steeds verder omhoog haar lichaam bedrukt. Paniek, volledige paniek! In haar hoofd hoort ze heel hard geschreeuw, lichamelijk heeft er de adem niet meer voor. Een traan rolt over haar wang.
Hij neemt afstand en kijkt naar haar. Hij pakt haar traan af. “Ik vind het ook fijn dat ik weer bij je ben”. Hij tilt zijn tas en koffer op en loopt ermee naar de slaapkamer. Ze hoort kasten openen en sluiten, gerommel, water en gepoets en dan kraakt haar bed. In al die tijd vraagt ze zich af of ze al ingeademd heeft, waarom de armen nog steeds klemmen en waarom ze die schreeuw in haar hoofd herkent maar niet eerder gehoord heeft. Ze hoort het harde geluid nu wel. Met grote kracht en volume overschreeuwt het de adviezen van de vrienden. Ze ademt in en loopt naar de slaapkamer.
Nawoord: Voor wie mijn verhalen kent is het behoorlijk voor de hand liggend wat er in die slaapkamer is gebeurd. Sindsdien is ze vrij.