Ze baalde. Alweer zat ze tot laat te stressen op een presentatie. Ze had een powerpoint bestand van een collega als basis gebruikt, maar plaatjes verdwenen, slides plopten snel of langzaam binnen, het was chaos. De helpfunctie hielp niet snel genoeg. Alleen al het zoeken kostte minuten, uren. Ze delete de afbeeldingen en plakte ze maar opnieuw in. De rest kreeg ze niet opgelost. Ze ging naar bed.
Haar baas was niet heel gelukkig. De presentatie was acceptabel, maar daarmee was alles gezegd. Tijdens zijn verhaal naar de klanten maakte hij een grapje over de wisselende fade-ins. De klanten zagen de humor ervan in. Zij voelde zich dom, schaamde zich.
In een gesprek met haar opdrachtgever gaf ze aan weinig kennis te hebben Powerpoint. Ze vroeg of ze een cursus kon krijgen, dan ook in Excel, zodat ze hem beter kon ondersteunen. Hij lachte nog naar haar, dat was niet nodig volgens hem. Die kennis kwam wel.
En de kennis kwam ook wel, langzaam, met veel gepuzzel en enkele avonden hard werk. Er waren daarna geen grappen meer nodig om chaotische presentaties te verklaren. De baas moest nu zijn eigen ijs breken tegenover de klanten. Zij was best trots op wat ze bereikt had.
Haar contractbespreking kwam. Ze had hard gewerkt en laten zien wat ze kon. Ze ging met vertrouwen het gesprek in. Haar baas was kort, mompelde het verhaal meer dan dat hij het verhaal direct aan haar vertelde. Haar contract werd niet meer verlengd. Er was zelfs al een nieuwe assistent aangenomen, of ze deze in kon werken. Ze was verbijsterd. Waarom? Haar baas keek haar even aan. Terwijl hij weer wegkeek gaf hij aan dat haar kennis op gebied van Powerpoint en Excel niet toereikend was gebleken.
Dit is gebaseerd op het verhaal verteld door deze assistente, de dag van haar contractgesprek. Hoewel de gebeurtenis al zeker tien jaar oud is, geloof ik dat het verhaal nog niet gedateerd is.