In februari 2013 is een klein modelletje van de Solar Truck op Antarctica geweest! De volgers van mijn Nieuw Zeeland reis kennen de start van het verhaal al. Collega’s kennen een deel van het vervolg, de afronding is helaas onbekend. Ook voor mij. Alvast het verhaal (en ik praat het gezellig aan elkaar, dus wil je alleen de foto’s zien, meteen naar beneden scrollen…).
De laatste dag van mijn vakantie in Nieuw Zeeland, 6 december 2012, bezocht ik het Antarctic Center in Christchurch, “Gateway to Antarctica”, zoals ze daar zeggen.
Commercieel vertier voor de toeristen tegen een prijs waar je U tegen zegt. 70 dollar, incl. de 4D film (3D plus wind en water) en de Hagglundride: tien minuten door elkaar geschud worden, heuveltje op en af, over ‘gletsjerspleten’, zwemmend door water.
Op de top van een heuvel vertelt de bestuurder dat aan de overkant de transporten plaatsvinden naar Antarctica…zo dichtbij, dat wist ik niet. Na de toeristentocht door het Antarctic Center en een hap eten, maak ik een wandeling langs het terrein van United States Antarctic Program. Aan het eind van de weg staan pallets met materialen achter een groot hek. 
Ik kijk en fotografeer…en maak een praatje met een man achter het hek.
En dan vraag ik het maar gewoon. Of hij een modelletje van onze Solar Truck, die ik ’toevallig’ op zak heb, tussen de lading wil stoppen. Dat mag hij niet. Logisch. Ik vertel Michael (de man) over het project, laat foto’s op de iPad zien (die ik ook in mijn tas had zitten). Hij is wel bereid om het modelletje mee te nemen en foto’s te maken op Antarctica in februari. Dan stuurt hij die, is dat ook goed?
De spanning komt erna. Gaat dit lukken, klopt het? Ik mail Michael in januari. Het gaat echt door, hij gaat naar Antarctica, McMurdo station. Als ik daarna mijn foto terugkijk met het modelletje op de witte paal, lijkt me een groter, anders gekleurd modelletje wel handig. Met teveel sneeuw valt een klein wit voertuigpropje van 5 cm niet op.
Gertie, collega op de HU, komt met een slimme oplossing. Het nieuwe grotere model wel wit printen, maar beschilderen. Mijn pokerface zal waarschijnlijk wel gelijk verraden hebben dat ik niet kan schilderen. Maar goed plan, dus een bezoekje aan de modelbouwwinkel om kwastjes, bandenzwart en zonnecelblauw te kopen.
Met 3D printen, drie lagen verf op de auto (en salontafel) en enkele dagen verder werd het ondertussen wel krap tijd voor verzending. Een zoektocht op zondag naar vervoerders op internet, vele formulieren invullen, data uitzoeken, formulieren opnieuw invullen (k**-user interfaces met moeilijke vragen als je nog nooit een pakje verstuurd hebt) en een winnaar gevonden. Als enige vervoerder kon Fed-Ex het op tijd versturen met iets speling in Nieuw Zeeland voor vertraging/ophalen/etc voor het vliegtuig naar Antarctica zou vertrekken. Duur gokje, maar de lol moest me maar weer terug betalen.
De maandag erna (4 februari) lagen instructies en formulieren klaar bij de receptie. Aan het einde van de lunch, zie ik voor de deur bij de receptie een Fed-Ex bus parkeren. Toch even een sprintje door het atrium met wat vreemde blikken van studenten en collega’s. Rennende docenten zijn vreemd, maar deze docent wilde zeker weten of al die 263 formulieren die geprint moesten worden voor het transport correct waren.
Op vrijdag de 8e, de dag dat Fed-Ex zou afleveren, mailde Michael. Het modelletje is ontvangen, maandag is het vertrek naar Antarctica. Op de webcam van McMurdo zou ik misschien wel het vliegtuig kunnen zien. Van de drie webcams, nu twee, staat er één op het vliegveld en twee op de haven gericht. En als het daar dag en nacht licht is, kan je dus 24 uur per dag landen. Dus die maandag en dinsdag met naar bed gaan en opstaan even de laatste uren terugkijken, maar geen vliegtuig zien uitladen. En het blijft stil…
Dus maar een mailtje sturen: wanneer denkt Michael er te zijn? Hij is er echter al! Het mini-Solar Truckje is op Antarctica. En dan blijft het weer stil.
Ik wil natuurlijk niet ongeduldig zijn (crisis, wat ben ik nieuwsgierig naar wat er gebeurt!), dus ik wacht even voor ik de volgende email verstuur. En dan komt het bericht dat de boot die ik op de webcam zie, uitgeladen wordt voor de overwintering. Een groot rood vrachtschip, witte streep en grijze onderkant, heb ik de haven binnen zien varen. Het wordt uitgeladen door de US Navy Cargo Handlers. en wordt uitgeladenen ook de US Navy is aanwezig en een Mechanical Engineer hiervan maakt foto’s van het laden en lossen. Dan is het maken van enkele kiekjes van de Solar Truck kinderspel. Dus onverwachts krijg ik foto’s opgestuurd, gemaakt door Construction Mechanic 3rd class Don P. Johnson van de U.S. Navy.
Na het vertrek uit Antarctica laat Michael niks meer van zich horen. Mail naar de U.S. Navy over meer duidelijkheid rondom de foto’s heeft ook geen reactie opgeleverd. Dus hoewel ik foto’s heb van het modelletje van de Solar Truck op Antarctica, blijft het verhaal een open eind houden. Ik houd me netjes aan de afspraak en heb de maker bij de foto’s vermeld. Ik hoop op ooit nog meer info en de mogelijkheid voor een persoonlijk bedankje (thanks Mr. Johnson for the pictures!).
Nu ik lekker vakantie heb en terugkijk op het jaar, sluit ik ook dit verhaal af. Ik heb er veel plezier aan gehad en heb in ieder geval zelf al een Solar Truckje op Antarctica gekregen. Nu ik nog.
Ps: de rechten van de foto’s liggen bij de maker. Kopiëren is niet toegestaan.
