Ik vind het maar moeilijk. Valt de wereld nu uit elkaar? Als één iemand een tekening maakt is dat dodelijk voor velen, je geloof belijden wordt verstoord door bommen, de seksuele voorkeur trekt ineens kogels aan en een feeststemming wordt overreden door een vrachtwagen. Waanzin.
En dan ontploft twitter met allemaal meningen. Iedereen heeft een visie en iedereen is er ineens deel van of wil er deel van zijn. Een soort Gordon-effect, hij was ook bijna in Nice geweest berichtte de Telegraaf. Of, het “komt-zo-dichtbij-effect”. Ik heb daar ook ooit in een hop-on-hop-off bus gereden. Nee, echt, een of andere feestdag, er was niks te doen in Nice. Het komt dan zo dichtbij… En oh wow, de hashtag waarmee je kan laten weten dat je een familielid zoekt in het getroffen gebied of dat je veilig bent wordt geretweet door duizenden vanaf hun veilige bank. Devaluatie van de hashtag. Of wordt die juist daardoor bekend bij de juiste mensen?
Coup in Turkije door 3 man en een paardekop. Spannend. Twitter prut weer helemaal vol met beelden van tanks uit Turkije en … Egypte, video’s van aanvallen uit Turkije en … Gaza en nog meer materiaal van over de wereld, toegedicht aan de coup. Geretweet door velen als zijnde waar.
En ik ben voor de coup, want ik maak me zorgen om de democratie in Turkije en ben voor de veiligheid van burgers. Ik ken ook een Koerd en zijn verhalen, tja, en dan komt het allemaal zo dichtbij… En voor die democratie en voor die veiligheid werd die democratie en die veiligheid even aangetast. Door 3 man en … Maar toen dat ‘hersteld’ werd, noemden ‘onze’ regeringsleiders dat goed, want hiervoor hebben de Turken gekozen. Ook waar, en ik ben voor democratie, dus ik vind dat goed. En daarna worden de 3 man vermoord met nog wat honderden anderen en nog vele duizenden anderen gevangen gezet, tigduizenden ontslagen en worden miljoenen mensen opgezet om elkaar aan te geven en is alles weer goed. En alweer heb ik een mening. En ik niet alleen, wat weer te lezen is op social media.
Ik mocht zelfs eerder mijn officiële mening geven in het Oekraine-referendum. Maar dat akkoord is slecht voor de mensen zegt ‘ja’-kamp. Het is slecht voor de mensen zegt ‘nee’. Het document over het akoord laat zien dat ‘voor’ goed is, het laat zien dat ’tegen’ beter is. Fuck off. Ik probeer de uitleg door te nemen, maar snap er te weinig van. Ik heb geen tijd om me erin te verdiepen en vind mezelf niet de juiste persoon om een mening te geven. Ik stem niet. En dat is blijkbaar geen geldige mening geweest?
Het lijkt alsof we over alles een mening moeten hebben. “If you’re not with us, …”, wie was dat ook alweer? Voor of tegen de Islam. Voor of tegen Trump? Voor of tegen Nexit? Voor of tegen Pokémon GO? Ik weet wel, dat laatste lijkt wat vreemd in dit stuk, maar het is een wat prettiger voorbeeld.
Ik ben tegen Pokémon GO, want het slaat nergens op om achter fictieve wezens aan te jagen. En ik heb een Pokéstop op de hoek, dus dan komt dat ook wel heel dichtbij. Ja, maar het haalt gamers naar buiten. Oh, ik ben voor Pokémon GO, want het zet spelers in beweging. Er gebeuren ongelukken, want de gamers letten niet op hun omgeving. Oh, tegen dat spel. Spelers hebben lijken gevonden, doordat ze op veel verschillende plekken komen. Uh…voor? De spelers verdwijnen in een fictieve wereld en er is geen echt contact meer. Tegen… Spelers komen elkaar tegen en hebben door het spel weer nieuwe contacten. Voor…….???
Het hebben van een mening maakt de wereld zoveel duidelijker, geen open eindjes. Geen onzekerheden. Geen twijfels. Het zijn handige (vaak) vooroordelen omdat we toch niet alle ins & outs kennen en daarvoor ook niet de tijd hebben. En vooral als het lijkt dat de wereld uit elkaar valt, gebeurtenis op gebeurtenis elkaar opvolgt en het niet te begrijpen is of lijkt, vind ik het steeds moeilijker om een eerlijke en definitieve mening te vormen die niet gekleurd wordt door snelle emotie. Ik heb geen tijd om alles te begrijpen en wil het liever ook niet meer. Waanzin.
