Een Italiaanse monteur klikt bij het laatste montagestation in de fabriekslijn de motorkap open. Een genotszucht van de Duitse toeriste naast mij, alleen al om het geluid, doet me grijnzen. De Australische vrouw weet als eerste te vertellen dat er nog twee Lamborghini’s in productie zijn, namelijk de Aventador en de Gallardo. Ze vertelt dat ze nu haar droom leeft, ze mag bij de fabriek binnen kijken.
Om de 93 minuten wisselt een Lambo van station. De gele jubileumversie van de Aventador wordt afgewisseld met gewoon geel, groen, zwart en oranje versies. We lopen achter de gids aan, kijkend naar het proces. Duitse efficientie, vertelt ze. De fabriek is ordelijk, schoon en gekleurd door gelakte composiet monocoques. De manier waarop ze met zwaar Italiaans accent “mò-nò-kok-ku” in het Engels zegt is bijna ranzig. De montagelijn is niet lang, dus we zijn helaas snel weer buiten.
We hebben het museum al uitgebreid afgestruind en ongeveer alles gefotografeerd, dus we gaan hotelwaarts. De man achter de balie wijst naar het tasje van Ferrari. Hoe was onze dag? En we vertellen dat we bij én Ferrari én Lamborghini zijn geweest. Hij knikt en vraagt of we ook bij Pagani zijn geweest, een ander luxe automerk. En dan blijkt dat ook nog Maserati in de buurt van Modena zit.
Wij houden het voor gezien en verlaten morgen met onze Alpha dit genotsoord van luxe vehikels.
