Toen ik in Delft studeerde had mijn moeder een bos Dahlia’s gekregen van een cliënt. Fantastisch mooie bloemen, die wilde ik ook in mijn kamertje. Ik ging naar de bloemist tegenover mijn studentenhuis.
De eigenaar wilde wel Dahlia’s verkopen, alleen niet die protserige. Dat waren lelijke bloemen. “Protserig” klinkt ook heel lelijk, dus ik was het wel met hem eens.
Kort erna ging ik een bos Dahlia’s halen. De meest gewone versie die te verkrijgen is, gok ik. En ik durfde niks te zeggen, want dan zou ik “protserig” blijkbaar mooi vinden en dat klinkt als een doodzonde.
Op 24 juli liep ik door de botanische tuinen op de Uithof. En een lef dat de mensen daar hebben, ze hadden een hele rits Dahlia’s staan. Je weet wel, die protserige. Veel kleuren, uitbundige bloemen,verschillende vormen en blijkbaar ook smaken (een eetbare versie).
Dus bij deze ga ik het toch maar zeggen: ik vind blijkbaar protserig mooi, alleen het woord vind ik lelijk.
